Blogs

Stiefliefde of de kunst van het stiefouderschap

De Dikke Van Dale kent het woord stiefliefde niet. Wel stiefvader, stiefmoeder, stiefzoon, stiefdochter, stiefmoederlijk bedeeld…Naast de letterlijke betekenis van deze woorden wordt  ook de figuurlijke betekenis gegeven die wij allemaal uit sprookjes kennen: de hardvochtige, gemene vrouw (vaak is het een vrouw) die het leven van haar stiefkinderen zuur maakt. Moord, doodslag of verdwijning zijn hun deel. Blijkbaar hebben sprookjesschrijvers een somber mensbeeld, slechte ervaringen of beide. Ons is in elk geval generaties lang voorgehouden dat stiefouders niet kunnen deugen. Je zal ’t maar zijn….

Gelukkig zijn er ook positieve verhalen te vinden over stiefouderschap. De Volkskrant had er op 3 januari 2015 een prachtig artikel over. Ik voeg er graag mijn eigen verhaal aan toe, dat ik ongeveer een jaar geleden schreef.

Waar liefde woont…

Ze was rond de veertig. Naast de zorg voor haar gezin hield ze erg van creatieve dingen: kleren maken, breien. Ze had een breimachine gekocht, nu kon ze makkelijker mooie truien maken voor haar kinderen. Die dag zou ze instructie krijgen om het apparaat beter te leren gebruiken. Sanne kwam even nieuwsgierig kijken. “Oh, mevrouw, wat lijkt uw dochter op u!” zei de Brother-dame.

Ze keek haar dochter aan, lachte en gaf haar een dikke knipoog. “Ja hè?” antwoordde ze. Later kwam ze er bij haar dochter op terug. “Mensen die veel van elkaar houden gaan soms op elkaar lijken,” zei ze.

Deze liefdevolle vrouw is mijn moeder. Of eigenlijk moet ik zeggen: mijn tweede moeder. Ze is al in mijn leven zolang ik me kan herinneren. Wat heeft ze me veel gegeven. Tweeëntachtig is ze nu en ze vindt wat ze heeft gedaan “heel gewoon.” Haar stem klinkt jong als ze me opbelt om te zeggen dat het goed is dat ik haar verhaal vertel. Ze is ook een beetje verrast, lijkt het. Eén ding wil ze nog wel even kwijt: dat ze niet houdt van het woord stiefmoeder. Dat begrijp ik volkomen, ik heb mezelf ook nooit stiefdochter gevoeld.

Want als ik denk aan een moeder denk ik aan haar. Het grote geschenk dat ze ons gaf door in ons leven te komen en van ons te houden alsof ze ons zelf gebaard had. Nooit onderscheid heeft gemaakt tussen ons en het kind dat ze later zelf kreeg. Na haar bevalling onmiddellijk vroeg om een foto van mijn broer en mij voor op het nachtkastje naast haar ziekenhuisbed. Onuitsprekelijke liefde. Zoals ze ook, vertelde ze veel later, af en toe praatte tegen de foto van onze geboortemoeder. Om te vertellen dat ze goed voor ons zorgde en veel van ons hield. En zo is het.

 

Plek

Ik ben de dochter van

twee moeders

 

De vrouw die mij het leven gaf

en die ik zo jong al moest missen

De vrouw die mijn moeder werd

door haar hart te openen en liefde te geven

 

Mijn tweede moeder

doet precies wat goed is

ze is er

ze houdt mijn geboortemoeder in ere

Het verhaal van ons gezin

gaat over liefde, dood en nieuwe liefde

het kapotte nest

zo mooi mogelijk geheeld

 

Er is nog een warme teddy jas van mijn geboortemoeder. Hij is grijs, mijn tweede moeder verft hem roze voor me. Jarenlang heb ik hem gedragen tot hij echt versleten is. Dan maakt ze er een beer van voor mij, die met me meegaat als ik uit huis ga. De liefde van twee moeders in één roze beer.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Categorieën: stiefouderschap