Hartmama, over stenen & sprookjes

Schrijftijd, mijn kookwekker op zestig minuten. Steeds loop ik met zinnen in mijn hoofd. ‘Er was eens een mama zonder mama.’ Ik wil deze zin niet, ik wil een andere zin. Om mezelf aan het schrijven te krijgen besluit ik een COPE-kaart te trekken. De kaart die ik trek is niet de kaart die ik hoop. Hij is bruinig, er staan stenensjouwers op. Het is onduidelijk of het mannen of vrouwen zijn. Stenensjouwers….Het zou een passende kaart voor me moeten zijn. Ik heb eerder een blog geschreven over het gezegde ‘Over de stenen die ouders niet opruimen struikelen hun kinderen.’
Read More

Categorieën: jong ouderverlies en rouw

Verbroken contact tussen ouder en kind

Er is nog weinig onderzoek gedaan naar conflicten tussen ouders en kinderen die leiden tot contactbreuk. Ook hoe vaak het voorkomt is slechts bij benadering bekend. Schattingen zijn dat het om een paar procent van de Nederlandse bevolking gaat, in aantallen zijn dat er toch enkele tienduizenden. De toename van het aantal echtscheidingen is hier zeker debet aan. In mijn praktijk krijg ik regelmatig te maken met mensen die, om wat voor reden dan ook, geen contact meer hebben met hun kinderen en ernaar verlangen de band te herstellen. Anita Drost schreef een boek over contactbreuk tussen ouder en kind.
Read More

Categorieën: coaching, familieopstelling, relaties, rouw, en verdriet

Gastblog: Annemarie van Balen

Thuiskomen bij jezelf Mooie mensen ontmoet je overal. Annemarie van Balen leer ik kennen bij de Community Moeiteloos Ondernemen van Sonja Broekhuizen. Daar starten we een Pay It Forward actie om elkaars manier van werken beter te leren kennen. Annemarie tekent in voor een individuele opstelling bij mij. Ik stuur haar vooraf een schrijfopdracht. Een week na de opstelling stuurt ze me dit prachtige blog: Annemarie van Balen/thuiskomen
Read More

Categorieën: opstellingenwerk en persoonlijke ontwikkeling

Drie redenen waarom jij WEL het goede baasje bent voor je hond

Je hebt een hond waar je dol op bent en die deel uit maakt van je gezin. Soms loop je aan tegen kleine irritaties omdat je hond niet lijkt te luisteren of gedrag vertoont waar jij minder blij van wordt. Of je gezinsleden doen niet mee in de opvoedingsaanpak die jij hebt gekozen, waardoor het lastig is consequent te zijn in wat je van je hond verwacht. Soms ben je moe van al het gedoe en vraag je je af of deze hond wel echt bij je past. Het ideaalbeeld van de hond aan je voeten terwijl jij een lekker
Read More

Categorieën: coachen met honden, opstellingenwerk, en persoonlijke ontwikkeling

Dood ≠ gescheiden

Het zinnetje komt ineens in me op als ik met mijn oude meisjeshond door de Zeeuwse polder loop. ‘Dood is niet hetzelfde als gescheiden.’ Het gaat over mijn besef dat ik afscheid mag nemen van het werken met samengestelde gezinnen. Iets dat ik de afgelopen drie jaar met hart en ziel heb gedaan. Ik ben opgegroeid in een samengesteld gezin en ik heb weet van het fundament van verlies. In mijn gezin van herkomst was er eerst dood (van mijn moeder) en daarna een nieuwe liefde voor mijn vader. Dood is niet hetzelfde als gescheiden. De meeste mensen die in
Read More

Categorieën: jong ouderverlies

ZEER

Ruim anderhalve week na het symposium ZEER. Hoe kan ik vertellen wat dat met mij deed? Nog nooit eerder heb ik zoveel mensen bij elkaar gezien met eenzelfde levensthema, jong ouderverlies. Mannen, vrouwen, jong, oud, sommigen de zestig al gepasseerd.En onze vaders en moeders zijn erbij, in beeld. Een prachtige compilatie van foto’s draait mee tijdens delen van het programma. De kennismaking…’vertel aan je linker buurman of buurvrouw in drie minuten iets over jouw ouder.’ Links van mij is het raam. ‘Als je geen linker buurman of buurvrouw hebt vertel je het aan degene vóór je.’ Vóór mij is een
Read More

Categorieën: jong ouderverlies, rouw, en verdriet

Waar ben je?

Ze liep met haar honden in het donker te wandelen, op de polderwegen rondom haar dorp. Laatste ronde, nog even wat frisse lucht voor het slapen gaan. Haar honden waren los, ze kon ze zien door de halsbanden met felle knipperlichtjes. Een blauwe en een rode. Langs het bos gaf ze het commando ‘volgen’, omdat één van de honden daar eerder ingevlogen was, achter een haas aan. Alles ging goed totdat één van de honden achterbleef. Alsof ze iets zag of rook. Toen ze haar ene hond riep schoot de andere er ineens van door, eerst het weiland in en
Read More

Categorieën: coachen met honden en coaching

Leiderschapslessen van mijn hond

Ik ben opgegroeid met honden, zoals je kunt zien op deze babyfoto waarop Boudewijn, een grote Hollandse herder, aan mijn blote beentjes snuffelt. Er volgden meer herders, een labrador en Shelties. Inmiddels heb ik zelf honden en met deze honden volgde ik allerlei trainingsmethodes, van Gaus tot politiehondentraining. Daarnaast heb ik stapels boeken over hondentraining verslonden, alles wat ik doe moet namelijk grondig aangepakt worden 🙂 Met de laatste hond haperde er iets. Ik laat je meelezen in mijn reisverslag… 19 oktober 2015, 6.00 uur Vandaag vertrek ik naar Ameland, voor mijn doe, leer & werkvakantie met Quinten. Naar ‘hondenfluisteraar’
Read More

Categorieën: coaching

Tranenpotjes en geluksarmbanden

Karin Kuiper schreef in 2011 samen met haar drie kinderen Tranenpotjes en geluksarmbanden over de dood van haar man, de vader van haar kinderen. In verhalen, gesprekken, anekdoten en tekeningen geeft het boek een persoonlijk en hoopgevend beeld van hoe je kinderen kunt helpen hun eigen weg te vinden. Zij kunnen zich – soms met wat extra hulp van buiten – aanpassen aan het leven zonder de lijfelijk aanwezige dierbare. Of zoals Noa zegt in het boek: ‘Ze zeggen dat ik geen vader heb. Maar ik heb wel een vader – hij is alleen dood.’ Het is een licht boek
Read More

Categorieën: jong ouderverlies, rouw, en verdriet

Dood en toch zo dichtbij

In een familieopstelling kwam ik haar voor het eerst tegen. Het kleine meisje dat op 2-jarige leeftijd haar moeder verloor aan de dood. Ik koos een representant voor mijn jongere ik. Ze dartelde door de opstelling en ik vond haar vreselijk irritant, ik kon haar nauwelijks in mijn buurt verdragen. Haar vrolijkheid klopte absoluut niet met mijn beeld van een jong meisje zonder mama. Ik ging haar dingen uitleggen die ze niet wilde horen. ”Ik wist het al lang” zei ze en ook: “Het is hier zo stil!” In de opstelling was de sterke verbondenheid met mama zichtbaar. Maar ook:
Read More

Categorieën: jong ouderverlies, opstellingenwerk, rouw, en verdriet