Bonje om een hond

Hij kan er niets aan doen, het is zijn instinct. Alles wat beweegt moet hij stilzetten, en wat stilstaat, moet hij in beweging brengen. Dat zit besloten in zijn genenpakketje. Vandaag heeft het grote gevolgen. BAM! Een schreeuw van de baas en geluiden van brekend serviesgoed.

Scène
Als het een film was zou je er hartelijk om lachen. Een man en een vrouw lunchen lekker in het zonnetje bij hun vakantiehuis op een mooi groen, ruim opgezet park. Aan hun voeten ligt een stoere hond. Als je goed kijkt, zie je dat hij aan een lange lijn zit die aan de tafel is vastgemaakt. De huppelende konijntjes vormen een verklaring.
Op het paadje langs het vakantiehuis komt een andere man aangelopen. Type hippie, van een zekere leeftijd. Lange benen in een vale spijkerbroek. Een grote kop met grijs, enigszins verwilderd haar. En een jachthond, die als een speer voorbij rent.
Waarna de andere hond zijn befaamde sprint trekt. ‘Dit moet ik even regelen.’ En o ja, die tafel, even vergeten. Met twee gebroken borden, glazen en mokken als gevolg.

Hoezo niet aangelijnd?
De vrouw in dat niet meer zo zonnige tafereeltje, dat ben ik. En ik stap op de oude hippie af om er even iets van te zeggen. Dat ik dit niet tof vind. En waarom hij zijn hond niet heeft aangelijnd, zoals op de borden bij de ingang staat aangegeven.
Staalblauwe ogen in een gegroefd gezicht en nul inlevingsvermogen. “Wat lul je er nou omheen? Zeg wat je te zeggen hebt!” Ik antwoord dat ik op zijn minst een excuus verwacht. Na enig heen en weer gehakketak krijgt hij het uit zijn strot. Gevolgd door een linkse directe: “Ik kan er toch niets aan doen dat jij je hond niet hebt opgevoed?”

Mijn achilleshiel
Natuurlijk weet hij niet van mijn worsteling met mijn hond. Alle hondenscholen, trainingen, opleidingen en coaching die ik heb gevolgd om te komen waar ik nu ben. Dat ik eindelijk de gebruiksaanwijzing van mijn hond snap. Weet wat hij nog te leren heeft en weet welke lessen hij mij steeds opnieuw leert.

Tranen
Ik haak af en loop naar binnen. Daar ga ik onbedaarlijk zitten huilen. De tranen blijven maar komen. Mijn lief schrikt van mijn plotselinge verdriet. “Zo erg is het toch niet? Die vent is jouw tranen echt niet waard!” Natuurlijk gaat het over iets heel anders: dat ik me nog zo kwetsbaar voel na alle dood in mijn leven de afgelopen maanden. Alsof ik geen huid meer heb die me beschermt tegen nare dingen. Het gaat over plek, tot rust willen komen op het eiland van mijn moeders familie. Natuur, ruimte, zee, frisse wind door mijn haren. Dat ik daar mag zijn, met alles wat er is.
Ik wil even weg van de plek des onheils en ga op de fiets naar de supermarkt voor een paar boodschappen. Loop langs het tijdschriftenrek en zie: ‘Denk je gelukkig’ op de cover van de Libelle staan. Die neem ik mee.

4 vragen
Natuurlijk heb ik weleens van Byron Katie gehoord, maar ik heb me nooit echt in haar methode verdiept. Nu lees ik aandachtig het artikel over de vier vragen die helpen om stress, woede of verdriet te lijf te gaan. Het lijkt verbazingwekkend simpel. Als ik de vier vragen loslaat op mijn verdrietig makende gedachte ‘ik heb een onopgevoede hond’ dan gebeurt het volgende:
1. Is het waar?
(Dat weet ik niet zeker, het is een oordeel van een buitenstaander op basis van een incident)
2. Weet je zeker dat het waar is?
(Eh, nee. Ik heb meerdere gedragstesten gedaan en de uitslag was steeds dat mijn hond volstrekt normaal sociaal gedrag vertoont)
3. Wat gebeurt er met je wanneer je denkt dat het waar is?
(Ik voel woede, frustratie, verdriet)
4. Wie zou je zijn zonder die gedachte?
(Een zelfbewuste vrouw die zich vrij voelt van het oordeel van anderen over haar en haar hond)
Ik besluit dat ik mijn vakantie niet laat vergallen door een horkerige hippie. Die vrije, zelfbewuste vrouw wil ik graag zijn, daar op Ameland.

Door hondenogen bekeken
Heb jij je weleens afgevraagd waarom jij en je hond in elkaars leven zijn? Een hond waarmee je leeft, maakt deel uit van jouw ‘systeem’ en hij kan je daardoor subtiele boodschappen geven over wat er in jouw gedrag voelbaar is. Nieuwsgierig? Lees hier hier meer over mijn aanbod ‘Door hondenogen bekeken’.

Categorieën: coachen met honden en rouw

Comments

  1. Marleen

    Ok. In het kader van de shit. Gaia heeft de buurvrouw een blauw oog gesprongen en alles van mijn nachtkastje gestolen omdat we veeel te lang weg waren. Maar ik heb dan ook de allerliefste niet opgevoede hond 🙂

    Kus en een virtuele hand op de schouder

    Marleen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *