Dood is niet hetzelfde als gescheiden

Het zinnetje komt ineens in me op als ik met mijn oude meisjeshond door de Zeeuwse polder loop. ‘Dood is niet hetzelfde als gescheiden.’ Het gaat over mijn besef dat ik afscheid mag nemen van het werken met samengestelde gezinnen. Iets dat ik de afgelopen drie jaar met hart en ziel heb gedaan. Ik ben opgegroeid in een samengesteld gezin en ik heb weet van het fundament van verlies. In mijn gezin van herkomst was er eerst dood (van mijn moeder) en daarna een nieuwe liefde voor mijn vader. Dood is niet hetzelfde als gescheiden.

De meeste mensen die in mijn praktijk komen hebben een samengesteld gezin dat is ontstaan na echtscheiding. Altijd gaat het over ‘zijn kinderen’ en ‘haar kinderen.’ Heel vaak speelt ‘eigen kinderen eerst.’ Is er onbegrip over en weer over de verschillende opvoedmethodes. Onmin met exen, die daardoor een grote invloed hebben op de dynamiek in het nieuwe gezin.

Met mijn opleidingsachtergrond, theoretische kennis en ‘hoofd’ kan ik samen met de ouders van het nieuwe gezin een stuk van hun weg naar een succesvol samengesteld gezin bewandelen. Kijken, vragen stellen, oefeningen doen. Het heeft zin en het geeft zin.

Maar steeds meer ontdek ik dat ik vooral voeling heb met het gemis van mijn coachees. Hun verliezen, die soms al op jonge leeftijd hebben plaatsgevonden. Waardoor ze gevormd zijn, getekend soms. Die ze hebben meegenomen in hun eerste huwelijk en vervolgens in hun tweede. ‘Wat geleerd moet worden herhaalt zich.’ Dus zie ik hen in hun nieuwe relatie tegen oude pijn aanlopen. Ze willen te snel naar ‘en ze leefden nog lang en gelukkig.’

Ik kom er achter dat ik meer vanuit mijn hart kan werken als ik met één mens werk. Eén mens, één verhaal dat mag worden opgehaald. Waar het stof en spinrag van jaren voorzichtig van mag worden afgeblazen. Waar ik samen met de coachee stil kan zijn, de pijn kan verwelkomen. Omdat je niet je hele leven lang om de pijn heen kunt leven.

Ik geloof dat mijn ziel meer weet heeft van verhalen die mensen leven na de dood van een dierbare. Dat ‘weten’ komt voort uit mijn eigen ervaring met jong ouderverlies. Het meisje van twee nog zonder taal met verfijnde voelsprieten is uitgegroeid tot vrouw met taal als bron van begeleiding. Ik leer steeds meer voelen wat kloppend is en waar, wat van mij is en wat van de ander.

Dus neem ik afscheid van het werken met samengestelde gezinnen en verwelkom ik het nieuwe. Zonder precies te weten wat dat is. Eén ding is zeker: mijn boek Hartmama is het richtsnoer op mijn pad.

Boek Hartmama

Categorieën: jong ouderverlies

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *