Een boek schrijven is als een kind krijgen

Het verlangen is er al zo lang als ik me kan herinneren: een boek schrijven. Het boek schrijven waarmee ik mijn mama een plek geef in mijn leven, waarmee ik haar ‘naar me toe haal’. Waarmee ik haar ook weer kan laten gaan, want ze is al zó lang dood. Ze stierf op eerste kerstdag in 1964.

Zonder herinneringen
Ik ben opgegroeid zonder herinneringen aan haar, dus ik heb het moeten doen met de verhalen van anderen. Mondjesmaat verteld, en daar heb ik zelf ook een aandeel in. Jarenlang durf ik er nauwelijks naar te vragen. Want pijnlijke geschiedenissen, die rakel je niet op. Van der Beek-en zijn stoer en huilen niet, maar werken hard, om niet te hoeven voelen. Ze dragen veel verantwoordelijkheden, vooral voor anderen. Daardoor komen ze moeilijk toe aan zichzelf.

Opgroeien zonder geboortemama
Eind 2016 doe ik mee aan een schrijfchallenge en schrijf ik een week lang elke dag. Voornamelijk spinsels over mijn boek, losse flarden tekst. Als de challenge voorbij is, neem ik een besluit. Mijn verhaal over opgroeien zonder geboortemama mag de wereld in. Omdat het anderen ook kan helpen. Dus schrijf ik een verklaring voor mezelf waarin ik vastleg dat mijn boek er komt en besluit ik een schrijfcoach in te huren. Ik ga het avontuur aan!

9 maanden
Van tevoren denk ik dat het schrijfproces 9 maanden zal duren. Even lang als het groeien van een kind bij zijn moeder, tenslotte is een boek ook een soort kind. Ik heb door de jaren heen al veel geschreven wat ik kan gebruiken. In mijn hoofd weet ik al helemaal hoe ik het hebben wil. Toch heb ik moeite met het maken van een opzet. Ik blijk niet veel op te hebben met structuren, hoofdstukindelingen en planningen. Tegelijkertijd weet ik dat het houvast kan geven, dus ik maak toch een opzet.

Af en toe ‘schrijfvrij’
In mijn agenda reserveer ik schrijftijd en die is heilig. Een dag per week is voor mijn boek, alle andere afspraken plan ik eromheen. Natuurlijk lukt het niet altijd, ik loop ook regelmatig vast. Dan verlies ik me in oude dagboeken. Of het hoofdstuk waar ik aan toe ben, wil absoluut niet uit mijn pen vloeien. Ik vertrouw erop dat het verhaal blijkbaar zijn eigen tijd nodig heeft en neem dus af en toe ‘schrijfvrij.’

Wat een bevalling!
Aan het einde van de zomer (2017) is deel 1 af, mijn eigen verhaal staat op papier. Wat een bevalling! Het is een mijlpaal en er ontstaat ook een soort stagnatie. Want hoe ga ik nu verder? Hoe maak ik de vertaalslag naar mijn lezers? Wat kan ik hen in handen geven, zodat zij ook hun eigen rouwproces willen aangaan? Ik maak drie keer een opzet voor het tweede deel, maar het is het niet. Dat ervaar ik zelf zo en gelukkig is mijn schrijfcoach wat je noemt ‘liefdevol confronterend’. Ze zegt: “Je hebt me zo meegenomen in je eigen verhaal, maar nu ben ik je helemaal kwijt!”

Onwennig
Als ik eenmaal de goede opzet heb gevonden, schrijf ik in de maanden erna rustig verder. Begin 2018 is het klaar. Vreemd genoeg dringt het niet echt goed tot me door en ik voel meer onwennigheid dan blijdschap. Na een herschrijfronde kan ik begin april het hele manuscript naar mijn schrijfcoach sturen.

Magisch moment
Het is zondagmiddag, de dag voordat ik samen met mijn lief een paar dagen naar Ameland ga. Het is me gelukt om alles tijdig af te ronden, zodat ik me ook echt vrij kan voelen tijdens onze korte vakantie. Ik maak een WeTransfer aan en upload hoofdstuk na hoofdstuk van deel 1 en vervolgens deel 2 met alle oefeningen. Dan typ ik een begeleidende mail. Voor ik op de knop ‘Verzenden’ druk, roep ik mijn lief erbij. “Ik wil dat je dit magische moment meemaakt” zeg ik tegen hem. Hij pakt mijn hand vast en zegt verbaasd: “Je hebt hele klamme handen!”

De wereld in
Een muisklik en weg is Hartmama, de wereld in. Of nou ja, in eerste instantie onderweg naar de mailbox van mijn schrijfcoach. En wat ik nog nooit eerder zag als ik gebruik maakte van WeTransfer: in beeld verschijnt een vrouwelijk poppetje dat vreugdevolle salto’s maakt op een trampoline. Oink-oink-oink… vergezeld door de tekst: ‘Hoera, je bent klaar!’

Hartmama-post
Wil jij op de hoogte blijven van de ontwikkelingen rondom de verschijning van Hartmama? Stuur me dan een mailtje via het contactformulier op mijn website en je krijgt Hartmama-post.

Categorieën: boek Hartmama, jong ouderverlies en rouw

Comments

  1. Lennie de Man

    Met heel mijn hart zeg ik: ‘ja, ik wil!’
    Ik volg je al heel lang in dit schrijfproces en blijf graag op de hoogte van alle ontwikkelingen totdat jouw boek ‘Hartmama’ echt de wereld ingaat.
    Ik wens je alle succes in de spannende periode, die nu van start is gegaan.
    Lieve groet, Lennie.

  2. Madelon

    Ik ben erg benieuwd naar uw boek!! Ik zou graag op de hoogte gehouden willen worden van je boek!
    Met vriendelijke groet
    Madelon.

  3. Tony Dorresteijn-van der Beek

    Hoi lieve Susan.

    Heel graag blijf ik op de hoogte van de ontwikkelingen rondom het verschijnen van Hartmama. Maar dat wist je al toch?

    Liefs en dikke kus❤

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *