Hartmama, over stenen & sprookjes

Schrijftijd, mijn kookwekker op zestig minuten. Steeds loop ik met zinnen in mijn hoofd. ‘Er was eens een mama zonder mama.’ Ik wil deze zin niet, ik wil een andere zin. Om mezelf aan het schrijven te krijgen besluit ik een COPE-kaart te trekken. De kaart die ik trek is niet de kaart die ik hoop. Hij is bruinig, er staan stenensjouwers op. Het is onduidelijk of het mannen of vrouwen zijn. Stenensjouwers….Het zou een passende kaart voor me moeten zijn. Ik heb eerder een blog geschreven over het gezegde ‘Over de stenen die ouders niet opruimen struikelen hun kinderen.’

Ik wil deze kaart niet en trek een tweede. Deze is veel aantrekkelijker qua kleurstelling: blauw, aqua, gebroken wit. Het is een enorme zandloper. Tijd… ineens komt het Bijbelboek Prediker voorbij. ‘Voor alles is een tijd’, een prachtige tekst, mindfulness avant la lettre. Letterlijk staat er ook in ‘Er is een tijd om te baren en een tijd om te sterven.’ Als dat niet te lang was zou het een prachtige titel zijn voor mijn boek.

De kookwekker tikt de minuten weg en ik schrijf het sprookje van een mama zonder mama. Ik weet niet waar het toe leidt. Of het überhaupt in mijn boek komt. Sprookjes zijn voor kinderen en ik schrijf voor volwassen vrouwen…die soms zó hard een sprookje nodig hebben om hun innerlijk kind gerust te stellen…

Ik schrijf het sprookje omdat ik me op een gegeven moment bewust geworden ben van de herhaling van de dynamiek in mijn familiesysteem. Ik ben een mama zonder (geboorte)mama en ik heb een mama zonder mama. Mijn moeder was al wees toen ze zich verloofde met mijn vader. Ze is getrouwd zonder ouders en kreeg haar kinderen zonder ouders. Zonder moeder die haar kon helpen met haar vragen en bij haar was in deze nieuwe fase in haar leven. Gelukkig woonde haar schoonmoeder, mijn oma, dichtbij. Zij wist veel van baby’s want zelf kreeg ze er elf.

Het lijkt erop dat ik het patroon ga doorbreken, in elk geval heb ik het gered tot de volwassenheid van mijn kinderen. Misschien maakt dat de kans groter dat ik wel oma mag worden. Misschien schrijf ik het sprookje alleen maar voor mezelf, als een soort bezweringsformule.

Waar lopen moeders zonder moeder tegenaan bij het grootbrengen van hun kinderen? Wat doen ze hetzelfde, wat doen ze anders dan ‘gewone’ moeders? Voor mijn eigen kinderen heb ik dagboekjes bijgehouden. Daar ben ik mee begonnen tijdens mijn zwangerschappen en dat heb ik de eerste jaren van hun leven volgehouden. De drang om hun verhaal te willen bewaren, bekeken vanuit liefdevolle moederogen. Voor het geval dat. Als. Wanneer…

Wil je meer weten over het wordingsproces van mijn boek Hartmama? Laat een reactie achter onder mijn blog en ik hou je op de hoogte 🙂

Categorieën: jong ouderverlies en rouw

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *