Hindi is om van te houden

De vervangende dierenarts ziet ons binnenkomen, Hindi loopt nog zelf. Ze kijkt de ruimte rond, die ze niet herkent als praktijkruimte van een dierenarts. Simpelweg omdat we hier nog nooit met haar zijn geweest. Dat scheelt een hoop stress! Ze is lief voor de vrouwelijke dierenarts, zoals ze altijd lief is voor mensen die ze niet kent. Lief en een tikkie dominant, want ze gaat tegen haar aan staan, alsof zij bepaalt wat er gaat gebeuren. Gelukkig weet ze niet wat er boven haar hoofd hangt.

Haar moeder is 14 geworden
Hindi is 12,5 jaar en de laatste maanden is ze echt oud geworden. Ze slaapt veel, lijkt afwezig en gaat graag op een eigen plekje liggen waar het rustig is. Als ze vindt dat onze andere hond Quinten te energiek is, snauwt ze hem af. Want in de roedel is zij de onmiskenbare alfa. Tijdens wandelingen struikelt ze regelmatig, maar ze herstelt zich ook snel. Ze houdt nog steeds van lange boswandelingen, is uitgelaten als we naar zee gaan en kan ook nog naast de fiets. Haar moeder is 14 geworden, dus we duimen dat ze nog een jaartje mee kan.

Bambi-op-het-ijs
Tot die ene dag. Ze loopt voor me uit naar de bijkeuken en dan is daar dat Bambi-op-het-ijs moment: alle vier haar poten klappen tegelijkertijd onder haar lijf vandaan. Ik schrik enorm en zie ook de paniek in haar ogen. Razendsnel is ze weer op de been en ze doet alsof er niets is gebeurd. Ik vertel het mijn lief en onze kinderen en spreek mijn bezorgdheid uit. “Als dit vaker gaat gebeuren moeten we afscheid van haar nemen” zeg ik ferm.

Niet lijden
Nog geen drie weken eerder heb ik een van de dierbaarste mensen uit mijn leven verloren aan de dood, zo maar van het ene op het andere moment. Dat Hindi misschien ook moet gaan is onverdraaglijk. Ik ben boos op haar en voel tegelijkertijd diep medelijden. Dat ze niet mag lijden staat voor mij als een paal boven water.

Haar welzijn
“Ik hoorde het al aan je verhaal” zegt de dierenarts. “Je kent je hond zo ontzettend goed en weet feilloos dat dit niet meer goed komt. Je kiest voor haar welzijn, dat ze mag gaan. Dat is ontzettend krachtig. Ik weet welk lijden je haar bespaart door haar nu te laten inslapen.” Ze legt de procedure uit. Mijn dochters en ik gaan op de grond zitten, Hindi ligt tegen me aan, we strelen haar vacht en praten zachtjes tegen haar. Over hoe mooi ze is en hoe lief. Ze vertrekt ontzettend snel. “Ze was al een eind op weg” zegt de dierenarts.

Mee naar huis
We nemen haar mee naar huis en ik ga als eerste naar binnen. Quinten komt naar me toe en snuffelt heel indringend aan mijn broek. Het lijkt net alsof hij het dan al weet. Daarna dragen mijn man en een van mijn dochters Hindi naar binnen. We leggen haar in haar mand in de keuken. Heel voorzichtig loopt Quinten naar haar toe, zijn houding gedrukt, kop laag. Voorzichtig snuffelt hij aan haar en hij kwispelt heel zachtjes.

Samen met Quinten
De nacht brengt hij nog met haar door, zoals altijd samen in de bijkeuken. De volgende dag brengen we haar naar het crematorium. Quinten loopt achter ons aan als we de mand met Hindi erin achter in de auto zetten. Het lijkt alsof hij ook in de achterbak wil springen, maar uiteindelijk doet hij het niet. De dagen erna loopt hij stil en verloren door het huis, alleen buiten kan hij het van zich afschudden, lijkt het. Honden rouwen ook…

Mijn verdriet aankijken
En Hindi? Door de dood heen geeft ze me een groot geschenk. Ze maakt dat ik kan huilen. Dat ik mijn tranen niet wegslik, of ze alleen de vrije loop laat als niemand het ziet. Ik laat me vasthouden, ik vraag hulp. Zij zorgt dat ik mijn verdriet aankijk. Verdriet om haar en om die ene mens. Allebei niet meer hier, maar misschien wel samen, daar. Somewhere over the rainbow.

Door hondenogen bekeken
Heb jij je weleens afgevraagd waarom jij en je hond in elkaars leven zijn? Een hond waarmee je leeft, maakt deel uit van jouw ‘systeem’ en hij kan je daardoor subtiele boodschappen geven over wat er in jouw gedrag voelbaar is. Nieuwsgierig? Lees hier door hondenogen bekeken meer over mijn aanbod.

Categorieën: coachen met honden, coaching, rouw en verdriet

Comments

  1. Lennie

    Lieve Susan,
    Wat beschrijf je het proces mooi en krachtig. Ik lees het en voel het kippenvel van ontroering langs mijn armen omhoog kruipen. Tranen schieten in mijn ogen. De herkenning is daar, op alle gebieden.
    Huilen en schrijven, twee helende factoren. Wat fijn dat jij uit beide factoren troost put.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *