Hoe schrijf je een boek over je moeder?

Het staat in kleine letters op de cover van Volkskrant Magazine en natuurlijk blader ik meteen door naar het artikel. Het heeft als kop: Lieve, gekke mama.
Roos Schlikker, Cornald Maas en Marcel Vaarmeijer schreven alle drie een moederboek en gaan met elkaar in gesprek hierover. Hoe schreef ik een boek over mijn moeder? Ik vertel het je in dit blog.

Twee dode moeders en één levende. Daar gaat het artikel in Volkskrant Magazine over. Roos Schlikker schreef ‘Moeder van glas.’ Haar moeder overleed op haar 68e na een val van een trap in haar huis. Ze had een bipolaire stoornis. Marcel Vaarmeijer schreef ‘Wolkenjager.’ Hij had oudere ouders toen hij werd geboren, hij was niet gewenst en zijn vader overleed toen hij bijna 3 jaar was. Zijn moeder overleed aan kanker in 1992. Cornald Maas is de enige met een nog levende moeder. Zijn boek heeft als titel ‘Ach kind toch.’

Drijfveren om een moederboek te schrijven
De mooiste vragen in het interview gaan over de ouder-kindrelatie en over de drijfveren om een moederboek te schrijven. Roos wil laten zien dat de gekte dichterbij is dan je denkt en ze wil ‘een monumentje voor haar oprichten.’ Ook voor Cornald Maas is zijn boek een eerbetoon aan zijn moeder. Marcel mist het dat hij zijn moeder niet meer kan bellen om te vertellen dat het boek uit is. “Ze was zo trots geweest.”

En mijn eigen moederboek?
Wat zijn mijn drijfveren? Je kunt het beschouwen als een eerbetoon, als een verhaal over liefde en dood. Het verschil met de auteurs Roos, Cornald en Marcel is dat ik het moest stellen zonder herinneringen. De vraag voor mij was dus: Hoe schrijf ik een boek over een mama die ik me niet herinner?

Ik ken haar alleen van foto’s
Toen ze stierf was ik twee, dus ik heb geen idee hoe ze eruitzag als levende vrouw. Hoe ze zich bewoog, hoe ze praatte en lachte. Of ze ook met haar handen praatte, net zoals ik. Ik ken haar van foto’s, zwart-wit en meestal van een afstand genomen. In sommige fotoboeken staan tekstjes onder de foto’s in haar handschrift. Woordspelingen en grapjes.

De hemel
Mijn vader gaf me ooit een door haar geschreven fragment uit het verhaal van Peer Gynt (Aases Tot). Ik koop een luisterboek met het verhaal en de muziek van Grieg, omdat ik wil weten wat zij mooi vond en waarom. Aases Tot blijkt te gaan over een zoon (Peer Gynt) die zijn moeder naar de hemel brengt in een koets met paarden. De hemel, toen al. Wist ze dat ze zo vroeg zou gaan?

Hoe schreef ik een boek over mijn moeder?
Ik heb de zinnen in mijn boek ‘Hartmama’ niet verzonnen. Ze zijn naar me toegekomen doordat ik me heb opengesteld en mijn stilte heb gezocht. De tijd heb genomen om te vertragen. Ik schreef vaak buiten, luisterend naar de vogels. Ik keek naar de blauwe lucht en zag koolwitjes fladderen. Mijn hond die aan mijn voeten lag hoorde ik een diepe zucht slaken.

Geschenken van de overkant
De gedichten in mijn boek ervaar ik als ‘geschenken van de overkant.’ De taal die ik nog niet had als tweejarige openbaart zich nu in alle schoonheid. Ik mag ontvangen en doorgeven. Ik hoef alleen maar een pen vast te houden. Het verhaal is er al, luister maar, lees maar….

Hartmama-post
Wil jij op de hoogte blijven van de ontwikkelingen rondom de verschijning van Hartmama? Stuur me dan een mailtje via het contactformulier op mijn website en je krijgt Hartmama-post.

Categorieën: boek Hartmama, jong ouderverlies, rouw en verdriet

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *