“Hoe zou je het vinden om met een van mijn honden te werken?”

David heeft het maar matig naar zijn zin op het werk. Er is een collega met wie hij echt niet door één deur kan en hij heeft van zijn manager een beoordeling gekregen die teleurstellend voor hem is. David vertelt over zijn verantwoordelijkheidsbesef. De meeste collega’s waarderen hem omdat ze nooit tevergeefs een beroep op hem doen. Hij is een echte teamspeler en vangt veel zaken op, maar treedt daarbij nooit op de voorgrond. Daardoor heeft zijn leidinggevende nauwelijks door hoeveel hij bijdraagt aan de resultaten van de afdeling. Terloops vertelt hij dat hij veel van honden houdt en er graag zelf één zou hebben. “Hoe zou je het vinden om met een van mijn honden te werken?” vraag ik hem.

Over kwaliteiten en valkuilen
Hij kiest Hindi, mijn zachtaardige en gevoelige Tervuerense herder. Ik stel voor om samen met haar een oefening rondom kernkwaliteiten te doen, zodat hij inzicht krijgt in wat hij gemakkelijk en vanzelfsprekend doet, wat hij in stressvolle situaties doet en waar hij meer van nodig heeft.
“Noem eens een kwaliteit waarmee je bent geboren?” vraag ik hem.
Het antwoord komt snel: “Bescheidenheid” zegt hij.

Ik vertel hem over de drie cadeautjes die daarbij horen: valkuil, uitdaging en allergie. De valkuil is een vervorming van je kwaliteit, een ‘teveel van het goede.’ Het woord dat voor hem bij valkuil hoort is onzichtbaarheid.
“Ik hoef niet zo nodig op het podium, maar als ik te bescheiden ben, word ik gemakkelijk over het hoofd gezien.”
“Welke uitdaging hoort daarbij? Waar heb je meer van nodig?”
“Dat ik mij beter kan profileren” zegt hij, om er nadenkend aan toe te voegen dat hij dat echt nooit heeft geleerd van huis uit.

Als laatste gaan we op zoek naar de allergie, hetgeen hem bij anderen ontzettend ergert. Ook hier komt het antwoord vlug: “Arrogantie.”

Anders wandelen met de hond
We schrijven de vier woorden op blaadjes en nemen ze mee naar buiten. David mag op stap met bescheidenheid, onzichtbaarheid, profilering, arrogantie en een hond. Ik leg de blaadjes in een vierkant in het gras en vraag hem om Hindi losjes aan te lijnen om haar mee te nemen in de oefening.
Hij loopt van zijn kwaliteit (bescheidenheid) naar de valkuil (onzichtbaarheid) en daarna via zijn uitdaging (profilering) naar zijn allergie (arrogantie). Bij elk blaadje neemt hij de tijd om te voelen hoe het daar is.
“Welke sensaties neem je waar in je lijf? is mijn vraag aan hem.
“Kijk ook eens naar het gedrag dat Hindi laat zien.”
Ik hoef als coach niet te interpreteren, alleen maar te kijken en vragen te stellen.
“Wat zegt het gedrag van Hindi jou? Herken je daar iets in van jezelf?”

Hond als spiegel
Ondertussen geniet ik mee van wat zich voor mijn ogen ontvouwt. Bij het blaadje met zijn kwaliteit (bescheidenheid) vormen David en Hindi een soort vanzelfsprekende eenheid, beiden zijn ze in hun element. Heel anders is dat bij het A-4tje met de valkuil (onzichtbaarheid) erop, waar hij een rimpel in zijn voorhoofd krijgt en zijn schouders laat hangen. David vertelt me dat zijn kuiten helemaal stijf worden. “Het voelt alsof ik hier sta vastgenageld en niemand heeft me in de gaten!” zegt hij. Ondertussen wordt Hindi erg onrustig bij de valkuil, ze begint te hijgen en wil weg. David volgt haar in haar beweging. Hoe anders is dat bij het papier met de uitdaging (profilering), daar wil ze spelen. Ze gaat een beetje graven, ze ziet een tak liggen die ze gaat halen en vervolgens voor zijn voeten legt. Ze kijkt de man verwachtingsvol aan.
“Wat laat ze je nu zien?” vraag ik hem.
Hij aarzelt en zegt voorzichtig: “Misschien wel dat jezelf profileren ook leuk kan zijn.”

Allergie als leerpunt
Onderweg naar het laatste blaadje met zijn allergie (arrogantie) stokt het: “Daar wil ik echt helemaal niet zijn!” Er ontstaat een mooi inzicht over wat er te leren valt van arrogantie, namelijk zelfbewustzijn en het gevoel van oké zijn, zonder daar de goedkeuring van anderen voor nodig te hebben. Uiteindelijk leer je het meest van de mensen voor wie je allergisch bent, als je bereid bent te onderzoeken wat je precies zo ergert in de ander.

Ontroerende sessie
Dit blog over mijn recent overleden hond Hindi vond ik in ruwe vorm terug op mijn laptop. Het was destijds een ontroerende sessie en bij het teruglezen van mijn aantekeningen zag ik David weer voor mijn geestesoog verschijnen, samen met Hindi. Mijn ‘oude meisje’ die hem zo mooi heeft geholpen met het ontdekken van zijn ontwikkelpunten. Daarom publiceer ik het verhaal alsnog, als een soort eerbetoon aan haar.
Om Louis Couperus te parafraseren: “Over oude honden en de dingen die voorbijgaan.”

Coachen met honden
Mijn tweede hond Quinten is er nog wel en ook met hem werk ik graag samen. Als jij eens wilt kennismaken met coachen met honden, ben je van harte welkom! Kijk eens naar mijn aanbod op door-hondenogen-bekeken

Categorieën: coachen met honden, coaching en persoonlijke ontwikkeling

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *