Meerdere loyaliteiten naast elkaar

“Aan wiens kant sta jij nu eigenlijk?” Ze hoort haar eigen stem overslaan. Ze is zó boos, ook al wil ze dat niet laten merken. Ze heeft haar nieuwe partner laten weten dat zijn zoon alle huisregels aan zijn laars lapt. Bovendien geeft hij een grote mond als ze hem daar op aanspreekt. “Bemoei jij je lekker met je eigen kinderen! Alleen papa heeft iets over mij te zeggen.” Als of ze een klap in haar gezicht krijgt. Ze doet zó haar best om het gezellig te maken. Haar vriend reageert nauwelijks, haalt zijn schouders op en loopt de kamer uit.

In mijn praktijk vertelt ze hoe ze van haar vriend houdt en alles graag goed wil doen, ook voor zijn zoon. Ze is belangstellend voor hem en ze laat de opvoedingsverantwoordelijkheid waar hij hoort: bij haar partner. Soms moet ze echt corrigerend optreden en dan verwacht ze steun van haar vriend. Ze vraagt mij wat ik van de situatie vind.

Ik maak een tekening van een ladder en laat haar zo zien hoe het zit met loyaliteit in het samengestelde gezin. De poten van de ladder staan voor de verticale loyaliteit tussen ouders en kinderen. De sporten van de ladder worden ook wel horizontale loyaliteit genoemd, deze staan voor de relatie tussen geliefden. De loyaliteit tussen ouders en kinderen is onomkeerbaar en niet te vervangen, omdat hij is ontstaan door erfelijke verwantschap. Deze banden kun je niet verbreken: ouder en kind horen hun hele leven bij elkaar, of ze elkaar nu zien of niet. Het verbreken van horizontale loyaliteit is welleswaar pijnlijk, maar niet onmogelijk. Een partner kan uit je leven verdwijnen en de ladder blijft overeind als er een sport kapot gaat. Breekt één van de poten dan heb je een veel lastiger verhaal.

De kunst van het samenleven in een samengesteld gezin is om de loyaliteit tussen partners náást de loyaliteit tussen biologische ouder en kind te laten bestaan. Het luistert heel nauw hoe de nieuwe partner reageert op de kinderen van de ander. Kritiek kan heel hard binnenkomen en als een afwijzing worden ervaren. Daarom is het van groot belang om het gesprek aan te gaan over waarden en opvoedingsstijlen, liefst al vóór de stap naar samenwonen wordt gezet.

“Ik zie nu in dat we te snel zijn gegaan,” zegt ze. “We hebben van het samenleven een te rooskleurig beeld gehad, allemaal gezellig bij elkaar. Eigenlijk is het logisch dat we allebei eigen waarden over opvoeden meenemen. Het is tijd om het daar eens rustig over te hebben!”

 

Dit is het zevende blog uit de serie ‘De 7 kenmerken van het samengestelde gezin.’

Herken jij dit en wil je meer weten of heb je vragen? Neem gerust contact met me op via het contactformulier.

Categorieën: relaties, samengesteld gezin en stiefouderschap

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *