Stoere mannen huilen ook

Ik rij het dorp uit met mijn hond Quinten naast de fiets. Hij loopt lekker los in de berm, ik fiets langs de dijk. Ter hoogte van een van de boerderijen besluit ik hem even aan te lijnen, omdat daar vaak een bange blaffer van het erf af komt rennen. En in confrontaties heb ik vandaag geen zin. Ik ben te vaak versleten voor de Grote Vrouw met de Boze Wolf. En toegegeven: Quinten was vroeger ook niet altijd een lieverdje. Het type van grote mond, klein hartje. Hij heeft er een handje van om meteen maar even duidelijk maken dat er met hem niet te spotten valt.

‘Wat een prachtige hond heb je’
Vandaag gebeurt er iets anders. Op het kruispunt staat een enorme vrachtwagen stil. Hij lijkt te wachten tot ik dichterbij kom. En ja hoor, daar gaat het raampje al naar beneden. De chauffeur wenst me vriendelijk goede morgen en zegt er onmiddellijk achter aan: ‘Wat een prachtige hond heb je! Ik zag je al aankomen en dacht: die is sportief, maar je hoeft zelf nauwelijks te fietsen geloof ik.’ Ik vertel hem dat Quinten heel sterk en energiek is en dat hij aan het begin van de fietstocht altijd even lekker mag uitrazen. Dan is hij inderdaad een soort buitenboordmotortje. ‘Maar straks gooi ik hem weer los hoor, dan kom ik aan mijn eigen beweging toe!’

Bijna 7
De chauffeur heeft duidelijk zin in een praatje, hij zet zijn motor uit. ‘Het is echt een prachtige hond, hoe oud is hij?’ ‘Hij is 6,’ zeg ik en bedenk ondertussen dat hij toch echt al bijna 7 is. Voor ik er erg in heb flap ik eruit: ‘Ik heb een paar weken geleden mijn oudste hond moeten laten inslapen. Daar heeft hij – en ik wijs naar Quinten – echt last van gehad.’

Grote vent
Even is het stil. Dan zegt de man: ‘En jij zelf zeker ook?’ Ik ken het, ik heb mijn hond van 12 ook niet zo lang geleden moeten laten inslapen. Ik ben een grote vent, maar daar heb ik echt om moeten janken.’ Hij geeft me niet de kans om te reageren en vervolgt: ‘Lekker zo even op de fiets met je hond, ik zou best een stukkie met je mee willen fietsen! Maar ja, ik moet mijn lading naar de Scouting brengen. Hoe kom ik daar trouwens het makkelijkst?’ Ik wijs hem de weg en vertel dat ik ook zo aan het werk moet, dat ik een afspraak heb. Hij vraagt wat ik doe en ik vertel hem dat ik coach ben. ‘Mm mmm, goede business’ zegt hij. Ik moet lachen. ‘Dat hangt er toch echt vanaf of je genoeg klanten hebt.’ Hij voelt zich vrij genoeg om te vragen of ik die dan niet heb. ‘Het gaat met pieken en dalen’ is mijn eerlijke antwoord.

Coachen met honden
Spontaan vertel ik hem dat ik Quinten regelmatig inzet bij coachtrajecten. Ik zie zijn verbaasde blik. ‘Hoe doe je dat dan?’ Ik leg uit dat honden feilloos emoties van mensen oppikken. ‘Als ik met een coachee werk, dan laat Quinten vaak door zijn gedrag zien wat er speelt. Soms kunnen zij daar zelf nog geen woorden aan geven, maar hij weet het al. Omdat ik hem zo goed ken kan ik vervolgens gericht vragen stellen. Bijna altijd is het raak!’
‘Wat bijzonder’ zegt de chauffeur. ‘Weet je, ik vind je een leuke vrouw en je hebt me nu al een mooie dag bezorgd!’ Ik glimlach en fiets vrolijk verder. Aan het werk, samen met mijn hond.

Wil jij meer weten over de interactie tussen jou en je hond? Ben je nieuwsgierig naar de lessen die je daaruit kunt leren? Lees dan ook eens mijn blog drie redenen waarom jij WEL het goede baasje bent voor je hond

Categorieën: coachen met honden, coaching en persoonlijke ontwikkeling

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *