Tranenpotjes en geluksarmbanden

Karin Kuiper schreef in 2011 samen met haar drie kinderen Tranenpotjes en geluksarmbanden over de dood van haar man, de vader van haar kinderen. In verhalen, gesprekken, anekdoten en tekeningen geeft het boek een persoonlijk en hoopgevend beeld van hoe je kinderen kunt helpen hun eigen weg te vinden. Zij kunnen zich – soms met wat extra hulp van buiten – aanpassen aan het leven zonder de lijfelijk aanwezige dierbare. Of zoals Noa zegt in het boek: ‘Ze zeggen dat ik geen vader heb. Maar ik heb wel een vader – hij is alleen dood.’

Het is een licht boek over een zwaar onderwerp. Karin schrijft liefdevol en raak over de tijd na het overlijden van haar man en laat ook haar kinderen aan het woord. Daardoor geeft het een inkijkje in het proces dat kinderen doormaken als zij één van de ouders verliezen. In het boek staan brieven, tekeningen en elfjes voor papa in de hemel. Ze weerspiegelen boosheid, verdriet, het gevoel van gemis en het leven dat ook gewoon verder gaat.
Kinderen blijven steeds opnieuw geconfronteerd met hun overleden ouder. Zo kan de juf bij het vertellen van het levensverhaal van het kind ‘vergeten’ te noemen dat haar papa dood is. Of nodigt een vriendinnetje haar niet thuis uit als haar vader er is om dat ze dat zo zielig vindt. Of kan het kind gaan fantaseren over ‘wat als mama nou óók nog dood gaat?’
Het is krachtig en ontroerend om te lezen welke weg Karin Kuiper heeft bewandeld met haar kinderen. Hoe ze naast haar eigen rouw en het alleenstaande ouderschap de tijd neemt om er voor haar kinderen te zijn. Op alle vragen een antwoord geeft, hoe pijnlijk of ongelukkig getimed ook.
Liefhebbende ouders willen hun kinderen graag verdriet besparen. Als één van de ouders overlijdt is dat voor altijd een onmogelijkheid. Je kinderen hebben een groot verdriet en elk kind heeft ruimte nodig om daar op een eigen over te mogen manier vertellen.
Karin Kuiper heeft aan het eind van het boek een hoofdstuk voor ouders geschreven waarin zij antwoord geeft op veel gestelde vragen. De mooiste vraag vind ik of kinderrouw eindelijk ooit eens ophoudt. Het antwoord is ja en nee. Kinderen leren leven met het gegeven dat hun vader of moeder dood is en hervinden een nieuw evenwicht in het leven met één ouder. Tegelijkertijd blijft de rouw hun hele leven terug komen. Verdriet en gemis kunnen plotseling weer hartverscheurend op de voorgrond staan. Voor even.

Heb jij je partner verloren en wil je graag je levenslust hervinden en een goede ouder voor je kinderen zijn? Maak gerust een afspraak voor een kennismakingsgesprek. Ik ontmoet je graag met jouw vraag.

fbsucces1nov2016

Categorieën: jong ouderverlies, rouw en verdriet

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *