Twee culturen bij elkaar

Ze zitten tegenover mij met een vraag over hun puberdochter. Die is zo ongelofelijk dwars, niets mee te beginnen! Ze doet precies wat ze zelf wil, laat zich door niemand iets zeggen en onttrekt zich zoveel mogelijk aan gezamenlijke maaltijden. Ze komt te laat of helemaal niet aan tafel, bij het minste of geringste valt ze uit, het liefst zwijgt ze. Dit zou een doorsnee vraag kunnen zijn van ouders van pubers. Wat het anders maakt is dat deze puber opgroeit in een samengesteld gezin.

Onder de oppervlakte blijkt dat niet de (stief)dochter het probleem vormt, maar dat de vader en de stiefmoeder van deze puberdochter grote onenigheid hebben. Onenigheid die ze zo goed mogelijk onder tafel proberen te houden.De stiefmoeder ontploft bijna als ik doorvraag, ze is zó boos dat al haar pogingen om de maaltijden tot fijne ontmoetingsmomenten te maken steeds uitmonden in teleurstelling of strijd. Kan ze dan echt niets goed doen in de ogen van haar stiefdochter? De vader zwijgt en trekt zich een beetje terug. Ik zie hem worstelen, want ja, het is wel zijn dochter – en hij houdt van haar… Natuurlijk houdt hij ook van zijn tweede vrouw en wil hij het graag gezellig hebben. Hij haat het als de spanningen alleen maar oplopen. Het liefst gaat hij dan een rondje hardlopen.

Als ik de stiefmoeder vraag of ze de geschiedenis en gezinscultuur kent waarin haar stiefdochter is opgegroeid, valt ze stil. Aarzelend geeft ze toe dat ze zich daar nooit zo in verdiept heeft. Ze weet hoe ze het gedaan heeft met haar eigen kinderen en ze vindt haar eigen gewoontes heel belangrijk. Beleefd zijn, waardering uitspreken, dingen uitpraten en niet opkroppen. Ze kijkt haar man aan en vraagt hoe hij dat eigenlijk deed, in zijn eerste gezin. Ik zie hem ontspannen en voorzichtig zijn verhaal vertellen. Natuurlijk is het een ander verhaal dan dat van haar. Er werden niet zoveel eisen gesteld aan de kinderen, er was meer overleg. Met zijn eerste vrouw geloofde hij niet zo in regels, ze volgden zo’n beetje het ritme van de kinderen. Een gezamenlijke maaltijd kon ook knus op de bank voor de televisie, tijdens het lievelingsprogramma van de kinderen.
Ik vraag hen eens na te gaan welke eigen gewoontes uit beider kerngezin belangrijk zijn en daarover van gedachten te wisselen. Welke nieuwe rituelen zouden daar uit voort kunnen vloeien? Het gesprek komt aarzelend op gang, dit zijn ze duidelijk niet gewend. Maar ik zie dat hun energie terugkomt, de bereidheid om eerst naar zichzelf te kijken en van daaruit samen stappen te zetten. Er is nog een wereld te winnen!

Categorieën: samengesteld gezin en stiefouderschap

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *