Waar ben je?

Ze liep met haar honden in het donker te wandelen, op de polderwegen rondom haar dorp. Laatste ronde, nog even wat frisse lucht voor het slapen gaan. Haar honden waren los, ze kon ze zien door de halsbanden met felle knipperlichtjes. Een blauwe en een rode. Langs het bos gaf ze het commando ‘volgen’, omdat één van de honden daar eerder ingevlogen was, achter een haas aan. Alles ging goed totdat één van de honden achterbleef. Alsof ze iets zag of rook. Toen ze haar ene hond riep schoot de andere er ineens van door, eerst het weiland in en daarna verdween hij in het bos. Ze riep en floot herhaaldelijk maar er gebeurde niets. Het was pikdonker en doodstil. Ze wachtte op haar hond, het leek eindeloos te duren. Weer floot ze en riep en zijn naam. Niets.

Ze liep een stukje het bos in en weer terug naar de plek waar ze hem was kwijt geraakt. Haar hart klopte in haar keel. Zo lang was hij nog nooit weggebleven. Toen ze weer floot en riep hoorde ze hem heel hoog en paniekerig janken. Ze rende opnieuw het bos in om hem te zoeken maar ze zag geen hand voor ogen. Ze vervloekte zichzelf omdat ze niet aan de zaklamp had gedacht. Op een gegeven moment kwam ze bij een hele diepe en brede gracht. Ze liep daar langs de steile oever heen en weer, haar hond zou er nooit op eigen kracht uit kunnen komen. Ze hoorde hem niet meer en kon dus ook niet op zijn stem haar richting bepalen. Tijd om hulp te gaan halen, bij de boerderij waar ze net langs gelopen was brandde nog licht. Misschien konden zij helpen zoeken. Ze liep in de richting van de weg, maar ineens hield iets haar tegen. Ze zag zichzelf bij daglicht haar verdronken hond uit het water tillen. Ze voelde dat ze terug moest omdat er weinig tijd meer was.

Ze liep terug naar de oever en zag ineens een fel blauw lampje knipperen. Toen ze dichterbij kwam vond ze een totaal paniekerige hond die verwoede pogingen deed om aan land te komen. Ze wist hem onder zijn oksels uit het water te trekken en ging bovenop hem liggen. Hij kon niet stoppen met trillen. Eenmaal thuis kreeg ze een huilbui die uit haar tenen kwam…ze besefte dat ze hem bijna was verloren. De hond met wie ze zoveel aan het leren was over zichzelf en over het leven.

We zijn inmiddels een jaar verder. Met de prachthond die ik van de verdrinkingsdood heb gered heb ik afgelopen najaar een training Coachen met Honden gevolgd. Ik ben dankbaar dat ik deze stap heb gezet. ‘Mens en hond zijn niet voor niets in elkaars leven’ klopt voor mij, ik voel dat Quinten mij spiegelt in pijnlijke stukken en (daardoor) zo helpend is in mijn ontwikkelingsproces. Wat ik zelf heb geleerd wil ik graag doorgeven aan anderen. Inmiddels zet ik Quinten steeds vaker in coachtrajecten in en hij spiegelt prachtig.

Dit is het tweede blog in een serie over de inzet van Quinten bij coachtrajecten en bij (familie)opstellingen. Op 11 mei a.s. geef ik samen met Quinten een workshop ‘Door hondenogen bekeken.’ We gaan op een speelse manier kijken naar jouw kwaliteiten en naar wat mijn hond daarin spiegelt. Aanmelden kan via het contactformulier op deze website.

Categorieën: coachen met honden en coaching

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *