Houden van honden heeft ook een keerzijde

Honden zijn om van te houden, schreef gedragsonderzoeker Eberhard Trumler, een van de favoriete auteurs van mijn vader. Houden van honden heeft ook een keerzijde: dat alles op z’n kop staat als er iets niet goed gaat met je geliefde dier. Dat overkwam ons afgelopen zondagavond kwart voor 10, vlak voor de laatste ronde door de polder.
Mijn Oud Duitse herder Quinten is de hele middag al een beetje onrustig. Ik hoor borrels in zijn buik. Hij heeft ook een lelijke bijtplek gemaakt op zijn rug. ‘Morgen maar even naar de dierenarts’ denk ik nog, niet wetende dat ik daar dezelfde avond nog met spoed terechtkom.

Dit is foute boel
Quinten is naar de bijkeuken gelopen en ik zie hem daar in zijn mand staan. Hij maakt kokhalsbewegingen en geluiden, maar er komt niets uit. Ik laat hem snel naar buiten, waar hij opnieuw probeert over te geven. Hij loopt heel onrustig rond, gaat af en toe liggen, kruipt op zijn buik door het natte gras en piept zachtjes. ‘Dit is echt foute boel’ schiet door me heen. Ik voel aan zijn buik, die enorm opgezet is. Ik roep mijn lief erbij en vraag hem bij Quinten te blijven zodat ik de dierenarts kan bellen.

Een miltbloeding of een maagkanteling?
Even komen de beelden terug van Blitzer, de herder kruising die we uit het asiel hadden gehaald en die een miltbloeding kreeg. Hij werd acuut geopereerd om zijn milt te verwijderen en bleek vol kanker te zitten, waar hij een paar dagen na de operatie aan overleed.
‘Het is een miltbloeding of een maagkanteling’ denk ik.

Bij de dierenarts
De dienstdoende dierenarts laat ons meteen komen en bevestigt het vermoeden van een maagkanteling. Hij legt uit wat ze gaan doen. Eerst röntgenfoto’s, dan twee infusen aanbrengen en Quinten in slaap brengen, vervolgens een slangetje via zijn keel in zijn maag en dan spoelen, spoelen, spoelen. Net zo lang tot zijn maag helemaal leeg is.

Onder narcose
In de wachtkamer horen we af en toe flarden van het gesprek tussen de twee dierenartsen die met hem bezig zijn. Tussentijds komt een van hen af en toe verslag uitbrengen en mogen we even mee om te kijken. Onze grote reus aan infusen en onder narcose, zijn tong half uit zijn bek, langs de bijtstaaf tussen zijn tanden. Kijken en niet voelen, deurtje naar mijn emoties dicht.

Trillen over mijn hele lijf
De hele behandeling duurt ongeveer twee uur. IJsberen, water drinken, onze jongste dochter appen en de gedachte ‘Het zal me toch niet gebeuren dat ik in één jaar twee honden verlies?’ krampachtig wegduwen. Trillen over mijn hele lijf. Het toeval wil dat een van de twee dierenartsen dit voorjaar onze Tervuerense herder Hindi heeft geëuthanaseerd.

Op een matras in de keuken
Na middernacht rijden we weer naar huis, met een versufte en slappe hond die nauwelijks op zijn poten kan staan van de narcose in zijn lijf. “Hij ziet nog roze olifanten” grapte de dierenarts toen hij ons naar buiten liet. De nacht breng ik door op een matras in de keuken, vlakbij de mand van Quinten. “Om het uur opstaan en naar buiten” was het advies dat we meekregen. “Hij zal ongelofelijk veel moeten plassen.” Alsof ik weer voor een baby moet zorgen!

Hera
De volgende morgen vertelt onze jongste dochter over het gedrag van Hera, voormalig zwerfhondje dat nu ruim een maand bij ons woont. Terwijl wij bij de dierenarts waren met Quinten was zij naar huis gegaan waar ze een paniekerig hondje in de bench aantrof. Toen ze haar vrij liet sprong ze steeds tegen haar op en jammerde onophoudelijk. Vervolgens rende ze naar Quintens plek in de keuken en ging op zijn bruine schapenvacht liggen. Om weer naar onze dochter te rennen en opnieuw te jammeren. Dit herhaalde ze een aantal keer. Feilloos wist ze dat er iets echt helemaal niet goed ging.

“Je hebt het leven van je hond gered”
De dag na de ingreep gaan we voor controle naar onze eigen dierenarts. Alles ziet er een stuk beter uit: geen hartruis meer, geen koorts, een goede kleur van zijn tong en zijn tandvlees. En het leven komt terug in hem, hij kijkt weer aandachtig naar ons. “Je hebt het leven van je hond gered door zo alert en snel te handelen” zegt de dierenarts. “Als je niet had gebeld, had je nu een dode hond gehad.” Ik besef het en voel nog de bibbers in mijn lijf. Ze geeft nog een waardevol advies: “Je kunt hem vergelijken met een kind dat net van de Intensive Care afkomt, hij moet echt aansterken de komende dagen.”
Tender Love and Care de komende week, voor Quinten en mezelf.

Hoe kan jij symptomen van een maagkanteling herkennen?
• Een zeer harde en dikke buik
• Loos braken
• Snel sloom worden, in shock raken
• Bleke slijmvliezen
Raadpleeg bij deze symptomen zo snel mogelijk een dierenarts, het kan de redding van je hond betekenen!

Categorieën: Geen categorie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *