Mama’s kunnen zomaar doodgaan wist je dat?

Het is een van mijn jongste jeugdherinneringen. Ik zal een jaar of vier geweest zijn en speelde met vriendjes en vriendinnetjes in de zandbak. Het ging over trouwen. Trots vertelde ik over het mooie jurkje en de prachtige lakschoenen die ik droeg bij de bruiloft van mijn ouders. Om vervolgens uitgelachen te worden. “Dat kan helemaal niet! Als je papa en mama trouwen ben jij nog helemaal niet geboren!” Koppig hield ik vol dat het toch echt zo was. Die mooie lakschoenen stonden immers in mijn klerenkast?

Anders dan andere kinderen

Het gevoel anders te zijn dan andere kinderen is daar begonnen. Thuis kon ik gewoon een dode mama en een levende moeder hebben. Op school of bij het spelen was het een ander verhaal. Te ingewikkeld om uit te leggen hoe het zat, dus daar stopte ik maar mee. Wie zou het echt begrijpen? Jaren later, aan het eind van de basisschool, was er een meisje die ook een dode mama had. We konden er één keer over praten en daarna wilde ze dat niet meer. Toch vond ik het fijn dat ik blijkbaar niet de enige op de wereld was die dit had meegemaakt.

Oma is nu een engel

Er komt nu tijdens het schrijven een fragment van een verhaal van Herman van Veen in me op. Hij heeft het met een van zijn dan nog jonge kinderen over de dood van zijn moeder, hun oma. Over dat ze ziek werd en doodging. En dat oma nu een engel geworden is. “Wanneer de engel weer een oma wordt? Ja, dat weet ik ook niet zo precies!” is de zin uit zijn verhaal die zo mooi de kinderlogica weerspiegelt. Aan engelen die je niet kunt zien heb je niet zoveel… Als kind wil je gewoon je oma (of mama) weer terug.

Jouw tere kinderziel

Als jij nog kind was toen een van je ouders overleed is de kans aanwezig dat de dood een beetje bij je weggehouden is. Omdat de volwassenen om je heen dachten dat het beter voor je was. Ze wilden jouw tere kinderziel beschermen. Of misschien was hun eigen verdriet wel zo groot dat ze jou er niet bij konden hebben. Je hebt je eigen rouw misschien wel weggestopt. Omdat de wereld in één klap op zijn kop stond. Alles wat gewoon was en houvast gaf viel weg. Kinderen stellen hun rouw vaak uit totdat volwassenen er ‘klaar’ mee zijn. Uit liefde en loyaliteit gaan ze het verdriet van de papa of mama die achterbleef meedragen. Zo zijn ze al jong van hun plek in de kinderrij.

Hartmama

Je kunt je lot niet veranderen. Je kunt wel stappen zetten om je eigen levenslust weer te gaan voelen. Daarom beschrijf ik in deel 2 van mijn boek Hartmama de thema’s die spelen in gezinnen waar een van de ouders jong overlijdt. Er staan schrijfoefeningen en mini-opstellingen in om jou te helpen als je met je oude verdriet aan de slag wilt gaan.
Wil jij alvast zo’n schrijfoefening ontvangen? Stuur dan een bericht naar susan@susanvanderbeek.nl en je krijgt er één in je mailbox.

Categorieën: boek Hartmama, jong ouderverlies en rouw

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *